स्वप्नातील "ती"

स्वप्नात येऊन हळूच
डोळ्यांत दडून जा
मी साद घालतो तुला
तू माझ्यात विरून जा
वाटलं स्वप्नांवर लिहावं काहीतरी
पण स्वप्नात तिच्याशिवाय कुणीच नाही
स्वप्नं तिचे नयन माझे
मन माझे घर तिचे
ती एक सुंदर कल्पना
अस्पष्ट चेहरा तिचा
शांत सोबत तिची
कोण आहे ती माहित नाही
पण नेहमीच भेटते ती मला
स्वप्नात,एकांतात
स्वप्नातील ती मला फार आवडते
तिचा सहवास हवाहवासा वाटतो
ती क्षणात दिपते अन क्षणात विझते
अशी का वागते
प्रश्न पडतो मग माझ्या मना ………..?
कळत नव्हते मजला
काय झाले तिला
स्वप्नात येऊन म्हणाली मला
सांग ना रे आवडते का मी तुला
मनाने होकार दिला
ओठांची कुजबुज झाली
कोवळे किरण डोळ्यांवर पडताच
कळले की सकाळ झाली.
कधी स्वप्नांच्या अंधारात
तर कधी वास्तवाच्या उजेडात
स्मरून जाते ती मला
जीव होतो मग पागोळ्यांगत
शोधत राहतो सदा तिला..............

निसर्ग आणि मन ......

नेहमीच हसत खेळत राहणारे मन
आज कोण जाणे कशाचे मौन बाळगत आहे
सूर्याचे किरणसुद्धा आज काळ्या ढगाआड
लपले आहे
कधी कधी मनाची आणि निसर्गाची व्यथा
एकच तर होत नसेल?
आसमंत पसरलेल्या निसर्गरम्य वातावरणात
आज वाऱ्याची साधी झुळुकही नाही
त्याचप्रमाणे मनही आज कुठतरी भरकटत आहे
कुठे,कशासाठी,कुणासाठी माहित नाही
बहुतेक निसर्गातील वातावरणामुळेच तर
ते व्यथित नसावे?
कळायला काहीच मार्ग नाही
कदाचित मागील काही विपरीत घडलेलं
आठवून मन स्वतःशीच उदास तर नसेल?
एका मनाची व्यथा दुसऱ्या मनाशिवाय
कोणीच जाणू शकत नाही
मन आणि निसर्ग,दोघेही मुके असतात
त्यांची मुकभाषा हि एकमेकांनाच कळत असावी
विस्तीर्ण वृक्षाची सावली उन्हाने कासावीस
झालेल्या मनाला शांती प्रदान करते
निसर्गातील निर्मल जल व्याकुळल्या मनाची
तहान भागवते
निसर्ग भरभराटीला आला कि
मनही आनंदून जाते
काय हेच ते नात आहे जे मन आणि निसर्ग
यात साम्य दर्शविते?
वडाच्या पारंब्या ज्याप्रमाणे एकाकी झुलत राहतात
त्याप्रमाणे मनाचेही तसेच होते
ते सुद्धा असेच एकाकी झुलत राहते
कोणाच्या येण्याच्या आशेने तर
कोणाच्या जाण्याच्या भीतीने
आसुसलेल्या मनाला कधी तरी एकोपा हवा असतो
कुठेतरी एकांतवासात मन फिरत राहते
निसर्गाच्या सानिद्ध्यात,पक्ष्यांच्या किलबिलाटात
कोणीतरी भेटून जात,कोणाचीतरी आठवण होते
कोणी बोलून जात तर कोणी अबोल
कोणी रडून जात तर कोणी रडवून जात
मनाच्या ह्या सगळ्या कृतीचा साक्षीदार असतो निसर्ग
त्याच्या सहवासात मन कधीच एकाकी नसते
फक्त त्याचा सहवास अनुभवायला हवा
एकाकी मनाला आपल्या मिठीत घेण्यासाठी
निसर्ग सदैव तत्पर असतो आणि जणू
साद घालीत असतो........

हे एकाकी मना,तुझे दु:ख पाहवेना
ये सानिद्ध्यात माझ्या,लुटुया निसर्गाची मजा
आज उघडून नयन,वाहुदे अश्रुधारा
वाट मोकळी कर सुखाची,विरुदे दु:खाची कला
वरद निसर्गाचा हा वर्षारुतू आला
धुऊन निघेल काळी छाया
भरभरून बरसेल निसर्गाची माया.

आज भेटशील का?

तू भेटली कि........
नवचैतन्य उफाळून येत
मी हरवून जातो तुझ्या चेहऱ्यावर
ती नजरांची देवाण-घेवाण
तुझ्या डोळ्यांचा मंद पण ज्वलंत इशारा
तुझ्या स्पर्शाने अंगावर येणारा शहारा
तुझी सोबत
मनमोहक वाटून जाते
मन हरपून जाणारा तुझा मोहक गंध
आजही तो गंध दरवळशील का.............
सांग ना आज भेटशील का ??????????

तू वेळेच्या आधी............
आणि मी नेहमीच उशिरा
तुझ्या डोळ्यांची झालेली आगपाखड
काय बोलू,काय नाही
अशी अवस्था झालेले तुझे ओठ
रागाने लालबुंद झालेला चेहरा
पण सगळ फक्त घटकेपुरताच
त्यानंतर एक घट्ट मिठी
आणि त्या मिठीत क्षणभर विश्रांती
आजही ती विश्रांती देशील का...........
सांग ना आज भेटशील का ???????????

तू नसली कि ..........
तुझी खूप आठवण येते
तुझ्या आठवणीने कंठ दाटून येतो
तुझ्या चेहऱ्यावरील निरागस भाव
तुझ्या ओठावरील स्मित हास्य
तुझ्या प्रेमळ गुजगोष्टी
तुझा राग-लोभ
एका भेटीसाठी मन व्याकुळ होत
तुझी कमतरता प्रकर्षाने जाणवते
आजही ती कमतरता भरून काढशील का ............
सांग ना आज भेटशील का????????????

विरह

तू गेली मला सोडून ढगांत
दैवाचे भाग्य आहे
विरह आला नशीबी
हे माझे दुर्भाग्य आहे

तुझी सावली घरात राहावी
म्हणून दिवा तेवत ठेवला आहे
साथ देत एका हुंदक्याची
काळीज माझं जळत आहे

साद घालता तुला कधी
नजर पडते दिव्यावरती
आठवणीच्या अंधारात मग
सांज बुडते क्षितिजावरती

तुझ्या दिव्याच्या उजेडात
आकाशाला जाग आली
रात्रभर जागून माझ्या डोळ्यांत
रात्रीलाही आता झोप आली

अनुबंध.........

पहिली भेट............
ती मला चीत-परिचित
मीही तिला कदाचित
पहिली मिठी...........
अगदीच अनुचित
ती माझ्या कवेत
थिजलेला चेहरा तिचा
झुकलेली तिची नजर
शरीराचा कंप तिच्या
माझी सुटती पकड
काहीतरी बोलण्यासाठी ओठांची चाललेली धडपड
आणि इकडे मात्र ह्रीदायाची धडधड
अविरत भावना
ती संथ,ती मृदू
जणू नदीचा प्रवाह
तिचे पाणावलेले डोळे
मी तुझीच आहे असा डोळ्यातील भाव
कि माझा असलेला समज
ती एक सुंदर कळी न उमलेली
पण सगळ्याच कळ्यांना अधिकार असतो
उमलण्याचा,फुलण्याचा
हे दर्शवणारी तिची मंद कृती
फुले,पाने मनोहर एकांत अवती-भोवती
ती रूपवान,ती सौंदर्यवान
हिरव्या झाडाचं कोवळ पान
तिच्या सौंदर्यावर काय लिहू मी काविता
कविताही लाजली तिची पाहून सुंदरता
पहिली भेट,पहिलं नात
पहिल्या नात्याचा,पहिलाच बंध
अनुबंध................

स्मरण

रम्य ही पहाट
फुललेली रानवट
तुझे झाले स्मरण
स्थिरावले सारे क्षण
मग हरपून भान
मन झाले गं उधाण.........
रूप गोजिरे सोनेरी
कुरवाळ सांभाळून
प्रतिबिंब देखणे
निहारतो दर्पण.............
सूर्याचे किरण
छेडी गवाक्षातून
दैवाची नवलाई
दिसे तुझ्या रूपातून................
गुलाबी लज्जा ही
थिजे नाजूक मुखावर
जशी सरिता वाहते
समावाण्या सरोवर.............
साधे वागणे असे
जणू वासरू गाईचं
प्रेम ओथंबून वाहते
ओठांतील शब्दातून ...........